not just a memory

ช่วงนี้ถอด keyboard ไปใช้พิมพ์งานบนห้อง (เพราะไม่ถนัด keyboard ที่ติดมากับ notebook เอาเสียเลย แถมซื้อ keyboard อันใหม่มา ตั้งใจจะเอามาใช้กับ notebook โดยเฉพาะ ก็ดันไม่ชินอีก) ช่วงนี้ PC เครื่องโปรดก็เลยมีแต่ mouse เสียบโด่อยู่ดันเดียว ทำให้ไม่ได้ Comment blog หรือ board ที่เล่นอยู่เลย (ยกเว้นจำเป็นมาก ๆ ก็จะใช้ on-screen keyboard เอา) ได้แต่เข้าไปอ่านเฉย ๆ เท่านั้น

แอบพบว่า หลาย ๆ ประเด็น ที่เมื่อตอนอ่านครั้งแรก รู้สึกอยากตอบมาก ๆ อยากแสดงความคิดเห็นสุด ๆ เมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่งแล้ว กลับไม่รู้สึกอยากตอบอีกต่อไปก็มี...ทั้งเพราะสถานการณ์เปลี่ยนไป เพราะคิดไปคิดมาแล้วการตอบเป็นการเข้าเนื้อกว่าการไม่ตอบ และเพราะรู้สึกว่าพูดไปก็เท่านั้น มันไม่มีใครฟังใครหรอก

หนึ่งในประเด็นปวดตับที่ว่านั่น คือเรื่องของเวบเด็กดี

ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่วุ่นวายอยู่กับวงการเขียน ไม่มากก็น้อย ก็น่าจะพอได้ข่าวเกี่ยวกับกระบวนการเซนไตที่ตั้ง (ตัวเอง) ขึ้นกู้โลกด้วยการปราบปรามนิยาย NC ในเวบเด็กดีกันมาบ้างแล้ว เพราะงานนี้กระบวนการเซนไตทำงานกันเอิกเกริกมาก นัยว่าโวยวายกันแต่ในบ้านแล้วไม่รู้แพ้รู้ชนะ เลยประกาศเรียกกองทัพภายนอก (ตั้งแต่ pantip ไปจนถึงประมูล) มาช่วยกัน (ใช้ปาก) กำจัดนิยาย NC ในเวบตน ซึ่งในสายตาของข้าพเจ้า นับว่านั่นเป็นพฤติกรรมที่โฮจิ๋นดีแท้

ไม่ขอวิพากษ์วิจารณ์อะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เขาต่อต้าน ต่อสู้ กู้อีจู้กันอยู่ก็แล้วกัน เพราะไม่ได้เล่นเวบนั้น ไม่เคยอ่านนิยายเวบนั้น (ไม่ว่าจะ NC หรือไม่ก็แล้วแต่) และไม่ได้เข้าไปนั่งอยู่ในใจเวบมาสเตอร์เวบนั้น โดยส่วนตัว คิดว่านโยบายของเวบ น่าจะขึ้นอยู่กับตัวเวบมาสเตอร์ผู้เป็นคนจ่ายสตางค์และนั่งพัฒนาเวบตัวเองเป็นหลัก แต่นั่นก็เป็นความคิดของคนที่ไม่เคยคิดจะทำเวบมหาชน ให้คนอื่นมาร่วมแชร์พื้นที่ เลยไม่แน่ใจนักว่า เมื่อถึงเวลาหนึ่ง คนเล่นจะเป็นผู้กำหนดทิศทางความเป็นไปของเวบแบบ 100% ชนิดที่เวบมาสเตอร์ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรได้อีกเลยหรือเปล่า

ที่สนใจมากกว่าคือคำตอบอันหลากหลายของมนุษย์มากมายหลายช่วงอายุ จากบอร์ดต่าง ๆ ที่ศึก NC เดินสายไปเปิดประเด็นนี่แหละ

คนส่วนใหญ่ที่มีอายุหน่อยแล้ว มักแสดงความเป็นห่วงเป็นใยในเด็กและเยาวชนของชาติที่เริ่มต้นอ่าน - เขียนนิยาย NC เร็วกว่ากำหนด อ่านแล้วจะหมกมุ่น อ่านแล้วจะอยากลองทำตาม อ่านแล้วจะใจแตก ฯลฯ

นั่งอ่าน (ข้อความแสดงความห่วงใยเหล่านั้น) แล้วแอบเกิดคำถามขึ้นมาเงียบ ๆ หลายคำถาม

1.ที่บอกว่า เด็กไม่ควรสนใจเรื่องเพศ เอาไว้โตก่อนแล้วอยากจะหัวหกก้นขวิด ดู AV มีหนังสือโป๊ในครอบครองเท่าไหร่ก็ตามใจ ก็เลยสงสัยว่า การจะตัดสินว่าคน ๆ หนึ่งเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ ใช้อะไรเป็นเกณฑ์? โดยส่วนตัว ไม่เชื่อมั่นในวิธีการใช้อายุตัดสิน เพราะเท่าที่เคยพบเห็นมา คนที่อายุ 15-16 แต่มีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่ชนิดคนอายุมากกว่ายังอายก็มี คนที่อายุจะสามสิบแล้ว ยังทำตัวปัญญาอ่อนแอ๊บแบ๊ว ไม่มีความรับผิดชอบอะไรในชีวิตเลยก็มี และหากไม่ใช้อายุตัดสิน แต่ใช้สิ่งที่เป็นนามธรรม อย่างเช่น คุณรู้คิดหรือยัง แยกแยะได้หรือยังว่าอะไรคือเรื่องจริง อะไรคือจินตนาการ ฯลฯ เชื่อว่าคนทุกคนก็คงเชื่อว่าตัวเองสามารถแยกแยะได้แล้วว่าอะไรดีอะไรชั่ว แต่ถ้าเด็กพูดว่าเด็กแยกแยะได้แล้ว (จะแยกแยะได้จริงหรือไม่จริงก็ไม่รู้ละ) ผู้ใหญ่ก็ไม่เชื่ออยู่ดีแหละใช่ไหม?

2. ความหมายของคำว่า ถ้าโตแล้ว คุณจะดู AV มีหนังสือโป๊ในครอบครองสักเท่าไหร่ก็เรื่องของคุณนั้น คืออะไรกันแน่? คุณเชื่อว่า คนที่โตแล้ว ดูหนังโป๊ไม่ผิด หรือคนที่ว่าเด็กปาว ๆ นั้น ไม่กล้าว่าผู้ใหญ่กันแน่? เป็นไปได้หรือไม่ที่ผู้ใหญ่จะพยายามหลีกเลี่ยงที่จะชี้หน้าผู้ใหญ่กันเองแล้วบอกว่าที่ทำอยู่นั่นผิดนะ เท่าที่เห็นมา การกระทำผิดในกรณีเดียวกัน ถ้าเด็กทำ จะถูกด่าถูกตี แต่ผู้ใหญ่ทำ อย่างมากก็แค่ถูกซุบซิบนินทา ไม่เห็นมีใครกล้าลงโทษตามระเบียบ หรือแม้แต่ว่าตรง ๆ ต่อหน้าด้วยซ้ำ

3. เป็นความจริงหรือที่ว่าเด็กที่อ่านนิยาย NC จะต้องจดจำไปกระทำเลียนแบบ? เคยมีการวิจัยอย่างจริงจังหรือยังว่ากี่เปอร์เซนต์ของเด็กสาวที่ท้องไม่มีพ่อ, หนีตามผู้ชายตั้งแต่อยู่มัธยม หรือฝากครรภ์ตั้งแต่ยังไม่ทันเป็นนางสาว อ่านนิยายเหล่านี้และยอมรับว่ากระทำตามในหนังสือ? ไม่ได้จะหัวหมอนะ แต่คิดว่าในความเป็นจริง มันไม่น่ามีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญเลย

ในสังคมไทย เรื่องเพศเป็นเรื่องที่ค่อนข้างปิด ในขณะที่เด็ก เมื่อถึงวัยสาว (ไม่พูดถึงวัยหนุ่มละ เพราะเจ้าของ blog ไม่เคยมีวัยนั้น และไม่รู้ว่าความสนใจของเด็กหนุ่ม ๆ เขามีอะไรบ้าง) ก็ย่อมสนใจเพื่อนต่างเพศ เริ่มรู้จักความรู้สึกวาบหวามหรือใจเต้นตึกตักเมื่อมีเพื่อนต่างเพศสักคนเข้ามาใกล้ เป็นธรรมดาที่จะเริ่มสนใจในเรื่องเพศ แต่คนที่เกิดมาในครอบครัวที่มีความเข้มแข็งทางจริยธรรม ย่อมแยกแยะออกว่าสิ่งนั้นคืออะไร และอะไรที่ควรทำหรือไม่ควรทำ เพราะพ่อแม่สอนมาดี การอ่าน - เขียนนิยาย NC เป็นเพียงการตอบสนองจินตนาการทางเพศ อันเป็นแฟนตาซีส่วนบุคคลเท่านั้น อย่างมากที่สุดก็นั่งอ่านไป Masturbate ไปละเอ้า (อ้างอิงจากมนุษย์ผู้หนึ่งที่เคยเข้าไปเกรียนในบอร์ดข้าพเจ้า และกล่าวยอมรับว่าผู้ชาย - อาจจะเฉพาะเขาคนนั้นและเพื่อนพ้อง - อ่าน fic สาววายเพื่อการนั้น) ในขณะเดียวกัน คนที่ท้องก่อนแต่ง มีสามีตั้งแต่อยู่มัธยม หรือฝากครรภ์ตั้งแต่ยังไม่เป็นนางสาว อันเป็นกลุ่มที่เป็นปัญหาสังคมอย่างจริงจังนั้น มักพบว่าเป็นกลุ่มที่มีความเข้มแข็งทางจริยธรรมในครอบครัวต่ำกว่ากลุ่มแรกไม่ใช่หรือ?

ข้าพเจ้าว่า ถ้าคุณมีลูกสักคน แล้วไม่พูดไม่คุย ไม่สอนอะไรมันเลย หรือสอนแบบจับยัดใส่หัวมัน โดยไม่พยายามทำความเข้าใจกับความรู้สึกจากวัยของมัน แต่คาดหวังให้โทรทัศน์หรือหนังสือเลี้ยงลูกให้คุณ ให้มันสอนลูกแทนคุณ ก็อย่ามีลูกเลยดีกว่านะ อย่าคาดหวังว่าลูกมันจะเข้าใจคุณด้วย เพราะขนาดคุณที่ผ่านวัยหนุ่มสาวมาก่อนมัน ยังไม่เข้าใจมันเลย แล้วมันจะไปเข้าใจคุณซึ่งอยู่ในวัยที่มันยังไม่เคยผ่านได้อย่างไร (และเมื่อสมัยหนุ่มสาว คุณก็ยังเคยร้องตะโกนว่าพ่อไม่เข้าใจตุ้มมาก่อนเหมือนกันไม่ใช่หรือ?)

อินไปหน่อย เอาใหม่ สรุปว่า เจ้าของ blog เชื่อว่าการที่เด็กสักคนจะว้าวุ่นเรื่องเพศจนเสียคนหรือไม่นั้น สิ่งที่น่าจะมีส่วนมากที่สุดคือการอบรมสั่งสอนจากครอบครัว ไม่ใช่หนังสือนิยาย แต่ก็คิดว่าน่าสนใจมากหากจะมีใครทำวิจัยว่า จริงหรือไม่ที่หนังสือนิยายมีส่วนทำให้เด็กเสียคน

4. ผู้ใหญ่คาดหวังให้เด็กรู้เรื่องเพศเมื่อไหร่? และโดยวิธีใด?

อันนี้อาจมีคนคิดว่าถามประชด แต่จริง ๆ แล้วเปล่า สงสัยจริง ๆ ว่าถ้าเด็กวัยรุ่นเรียนรู้เรื่องเพศจากการอ่านนิยาย NCแล้วผู้ใหญ่วี้ดว้ายกัน แล้วผู้ใหญ่คาดหวังให้เด็กเรียนรู้เรื่องเพศที่อายุเท่าไหร่ และโดยวิธีไหนเหรอ? บางคนอาจคิดว่าไม่เห็นจำเป็นต้องรู้เลย เดี๋ยวพอแต่งงานไป สัญชาตญาณมันก็สอนเอง คุณผู้ชายทั้งหลาย (ที่ถูกคาดหวังว่าจะทำเป็นอยู่แล้วตามสัญชาตญาณแม้ว่านั่นจะเป็นการอึ๊บครั้งแรก) คงบอกได้ว่านั่นไม่จริง

ยิ่งผู้หญิง การไม่ได้เรียนรู้เรื่องเพศเลย อันตรายยิ่งกว่าการได้เรียนรู้เสียอีก

5. NC ที่เขียนได้ไพเราะงดงามวาบหวาม กับ NC ทิ่มแทงทะลุดุดัน ต่างกันจริงหรือ?

มีหลายความคิดเห็นบอกว่า NC ที่เด็ก ๆ เขียน ส่วนใหญ่จะน่าเกลียด ใช้ถ้อยคำตรงไปตรงมาเกินเหตุจนทุเรศ ไม่ดี รับไม่ได้ แต่ถ้าเขียนให้งดงามเหมือนบทอัศจรรย์วรรณคดี อันนั้นไม่เป็นไร รับได้ ไม่น่าเกลียด อ่านแล้วเลยสงสัยว่า ตกลงไม่ใช่เขียน NC ไม่ได้ แต่อย่าเขียนให้น่าเกลียดใช่ไหม? แล้วที่พูดปาว ๆ เรื่องเด็กไม่ควรเรียนรู้เรื่องเพศก่อนวัยอันควรนั่นพูดมาทำไม? เรื่องเพศก็คือเรื่องเพศ จะใช้ภาษางดงาม หรือเอาแต่ทิ่มแทงทลวงเข้าว่า มันก็ยังเป็นเรื่องเพศ หากเด็กเขียน เด็กอ่าน แล้วเข้าใจ (ถ้าไม่เข้าใจก็คงเขียนไม่ได้อะนะ) มันก็ยังคงเป็นการสื่อสารเรื่องเพศอยู่ดีไม่ใช่หรือ? ถ้าเอาเรื่องความสวยงามของถ้อยคำมาคุยกัน ปัญหามันไม่ใช่เรื่องเด็กเขียน NC หรือไม่แล้ว แต่อยู่ที่เขียนน่าเกลียดกับเขียนสวยงาม แต่ทั้งสองอย่างก็คงเป็น NC อยู่ดี ถ้าจะห้าม ก็ควรห้ามทั้งคู่ไม่ใช่หรือ?

 6. NC อื่น ๆ นอกเหนือจาก NC เรื่องเพศ ไม่ต่อต้านกันบ้างหรือ?

โดยส่วนตัว เจ้าของ blog คิดว่านิยาย NC ที่มีเนื้อความเกี่ยวกับความรุนแรง อันตรายยิ่งกว่านิยาย NC เกี่ยวเนื่องกับเรื่องเพศตั้งเยอะ เจ้าของ blog เคยเห็น "กรรมวิธีการฆ่าซาดิสม์" ในบทความของใครสักคนในเวบเด็กดีเมื่อนานมาแล้วด้วย (โอเค กรรมวิธีเหล่านั้นมันฝันเฟื่องเอาเองทั้งเพ และเอาไปใช้จริงไม่ได้น่ะนะ) แต่ไม่ยักกะเคยเห็นใครออกมาต่อต้านอะไรกันเลย?

จริง ๆ แล้วมีประเด็นอื่น ๆ นอกเหนือจากนี้อีกเยอะ อาทิ เรื่องเพศ จริง ๆ แล้วเป็นเรื่องที่สมควรปกปิดขนาดนั้นหรือไม่? มันไม่ดีด้วยตัวของมันเอง หรือไม่ดีถ้ามันเกิดขึ้นในภาวะที่ไม่เหมาะสม ฯลฯ แต่อันนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับกรณีการถกเถียงครั้งนี้ และจะเป็นประเด็นที่ลึกเกินไปในแง่ของศีลธรรมในสังคม จึงจะไม่ขอรวมไว้ในที่นี้

อนึ่ง เจ้าของ blog ตั้งข้อสงสัยเหล่านี้จากกระทู้ใน pantip เท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับประเด็น NC ในตัวเวบเด็กดีแต่ประการใด ไม่ได้สนับสนุนให้ต่อสู้เพื่อการมีตัวตนอยู่ของ NC ในเด็กดี เท่า ๆ กับที่ไม่ได้สนับสนุนกลุ่มต่อต้าน NC ด้วยเช่นกัน เพราะฉะนั้น ถ้าจะมาถกเรื่องควรมี NC ในเด็กดีหรือไม่ ก็ขอบอกว่าที่นี่ไม่ใช่เวที อ้างอิงได้ แต่ไม่ควรเป็นประเด็นสำคัญ