not just a memory

เพิ่งมาอ่านนารุโตะได้ไม่นาน รู้มาตั้งแต่ก่อนเริ่มอ่านเล่มแรกเลยแหละว่าอิทาจิตาย ตอนที่อ่านถึงฉากที่อิทาจิตายก็เฉย ๆ นะ (แถมมีแอบกิ๊วก๊าวตอนที่มาดาระเล่าความจริงทั้งหมดให้ซาสึเกะฟังแล้วซาสึเกะมันช็อคหลุดโลกไปเลยด้วย รับไม่ได้อะดิว่าพี่ชายมีสามีแล้ว เกริ๊บ) เพื่อนผู้ชื่นชอบอิทาจิมากพยายามหาทฤษฎีล้านแปดมาสันนิษฐานว่าอิทาจิอาจจะยังไม่ตาย (ตั้งแต่ ไหนเซ็ทสึมันว่าอิทาจิยังไม่ตายไง, อิทาจิอาจจะเข้าโหมดจำศีลก็ได้ แบบว่าเหมือนที่คาคาชิบอกไงว่าใช้เนตรวงแหวนเยอะ ๆ ต้องพักตา ฯลฯ ไปจนถึง กลับมาเป็นเพนก็ยอมละวะ) ข้าพเจ้าก็ตอกย้ำอย่างคนใจร้ายได้ทุกครั้งทุกหนว่า ไม่ว่ะ อิทาจิตายแล้ว อิทาจิตายแล้ว ตายจริง ๆ ไม่ล้อเล่น โดยไม่รู้สึกอะไรซักนิด

แต่พอมาดูคลิปนี้ กลับร้องไห้ซะงั้น

เพิ่งจะตระหนักจริง ๆ นะ ว่าอิทาจิตายแล้ว คนเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในห้วงคำนึงของซาสึเกะ...คนที่ซาสึเกะใช้ยึดเหนี่ยวชีวิตของตัวเองมาตลอด (ถึงแม้เจ้าตัวจะพูดว่าเพราะแค้นจนอยากฆ่าให้ตาย แต่ดูจากอากัปกิริยาแล้วไม่เห็นจะเชื่อที่มันพูดเลย เจอกันทีไรก็อ่อนปวกเปียกสู้เค้าไม่เคยได้ ปล่อยให้เค้าเตะเอาเตะเอา ที่เค้าตายนี่ก็ไม่ใช่เพราะมันฆ่า เค้ากระอักเลือดตายเองตะหาก) ยิ่งมารู้ความจริงว่าเค้าทำทุกอย่างเพื่อตัวเองมาตลอด ยอมแม้กระทั่งถูกเกลียดชัง ถูกตามล่า ยิ่ง...โอ๊วว ถ้าเราเป็นซาสึเกะ เราคงรู้สึกเหมือนใจจะขาดอะ เมื่อถึงเวลาที่รู้ความจริง เวลาที่ควรจะเอื้อมมือไปถึง ก็พบว่าเค้าจากไปแล้ว ไปไกลยิ่งกว่าที่เคยไป ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่มีทางได้กลับคืนมา มาพบ มาพูดจา มาเติมเต็มเวลาที่ขาดหายไปอีกแล้ว

อิทาจิในความทรงจำของซาสึเกะหยุดลงแค่ตอนอายุสิบสาม...คงมีเรื่องของอิทาจิมากมายที่ซาสึเกะไม่เคยได้รู้ และจะไม่มีวันได้รู้ตลอดกาล

ยิ่งคิดยิ่งเศร้าซึม