วันนี้เป็นสารถีขับรถพาพ่อไปโรงพยาบาลมาค่ะ
เรื่องของเรื่องก็คือ พ่อกำลังทำอะไรซักอย่างกับเพลารถ แล้วดูเหมือนแม่แรงมันจะดีด หรืออะไรซักอย่างนี่แหละ ผลก็คือมือซ้ายบาดเจ็บ ตัวข้าพเจ้าเองไม่เห็น เพราะตอนที่ลงจากบ้านไปดู ก็มีใครเอาผ้าอะไรซักอย่างพันไว้เพื่อห้ามเลือดเรียบร้อยแล้ว แต่ได้ยินจากผู้เห็นเหตุการณ์ว่าแหลกเอาเรื่องอยู่ นิ้วนางกระดูกแตกห้อยร่องแร่งอีกนิดเดียวขาดกันเลยทีเดียว
แน่นอน ก็ต้องพาไปโรงพยาบาลสิ
หลังจากเรียบเรียงสติสมประดี (อันที่จริงตัวข้าพเจ้าคงจัดว่าไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่นะ ถ้าเทียบกับความตกใจของประชาชนรอบข้าง) ได้แล้ว ก็สงสัยอะไรบางอย่าง
เรื่องแรก
สำลีกับยาแดง มันหายหัวไปไหนกันหมดฟระ? ข้าพเจ้าจำได้ว่า เคยสำรวจตู้ยาในบ้านแล้วพบว่ามันไม่มี เลยออกไปซื้อมา ประมาณ 3-4 ครั้งได้ ยาแดงไม่เหมือนยาแก้ปวดประจำเดือน จะได้ต้องกินทุกเดือน แล้วสำลีมันก็ไม่มีที่จะใช้อะไรเท่าไหร่ ตราบเท่าที่คุณซื้อ Cotton bud ด้วย แล้วพอถึงเวลาที่จำเป็นจะต้องใช้ขึ้นมา มันหายไปได้ไง? ใครเอาไปกินต่างข้าวเรอะ?
เรื่องที่สอง
ตอนขับรถไปโรงพยาบาล แน่นอน ก็รีบน่ะนะ ก็เลยเปิดไฟ (ธรรมดา ไม่สูง) ไว้ตลอดเวลาเพื่อเป็นสัญญาณว่ารีบนะ ขอทางด้วย ปรากฏว่า รถคันข้างหน้าขับ 40 ทั้ง ๆ ที่ถนนโล่งโจ้งปานพรุ่งนี้จะเป็นวันอวสานโลก พอข้าพเจ้าพยายามขอทางด้วยวิธีอื่น เป็นต้นว่าเปิดไฟสูงกระพริบ บีบแตรสั้น ๆ หรือพยายามแซง ปรากฏว่า เฮียยิ่งลดความเร็ว และขวางไม่ให้ข้าพเจ้าแซงได้ค่ะ! เข้าใจว่าเฮียจะคิดว่าข้าพเจ้าเปรี้ยว หมั่นไส้ เลยกั๊กแม่งซะ
ท่านผู้ใช้รถใช้ถนนทั้งหลายคะ ช่วยตอบข้าพเจ้าหน่อยเถอะค่ะ ว่าถ้าคุณเป็นคนขับรถที่รักจะขับเอื่อยแต่อยากอยู่เลนขวา แล้วโดนคันหลังเปิดไฟกระพริบใส่ บีบแตรสั้น ๆ หรือพยายามแซง คุณจะคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาคะ? จะมีโอกาสซักกี่เปอร์เซนต์ที่คุณจะคิดว่ามีคนเจ็บที่ต้องส่งโรงพยาบาลนั่งอยู่ในรถคันนั้น?
ก็แค่นั้นแหละ
